Frankrijk is leuk, Fransen zijn dat niet altijd weten we. Na jarenlang met een ruime boog er omheen gereden te hebben draai ik daarin bij. Ik geef voor deze omslag de media maar even de schuld. TV France5 (hoe kwam ik daar in godsnaam terecht die zondagochtend?) pakte uit met een serie met de verleidelijke naam ‘Des racines & des ailes’. Het mooiste van Frankrijk kwam daar fraai in beeld.
Afgelopen zomer moest deze ontluikende liefde tot uitvoering komen. Plan was in mijn eentje vanuit Valence dwars door het zuiden richting Monaco te fietsen. Maar ik strandde in mijn overmoed bij Remouzet, ver weg van Monaco.
Maar ik kreeg een kans tot revanche, de lange winter kreeg de schuld. Nice liet in de weerapp mooie temperaturen zien en binnen twee tellen had ik, met steun van het thuisfront, een fiets, appartementje en ticket geregeld. En Nice hield woord: blauwe luchten, aangename zonervaringen en een azuurblauwe zee verwarmden mijn verwinterde lijf .
Maar het raakte nog iets anders: als klein kind kon ik wegdromen bij de verhalen over verre oorden. Daar hoorde ook de Côte d ‘Azur bij, de mediterrane warmte kon ik bijna voelen in die (harde) schoolbank. En nu stapte ik uit het vliegtuig in mijn eigen droom. Nice liet zich van zijn beste kant zien met de Promenade des Anglais waar je eindeloos kan flaneren. Ook fietste ik de hele kust af langs prachtige plaatsen als Villefrance-sur-mer, Cap d’Ail, Monaco en Menton. Zeker, een kinderhand is snel gevuld en het is niet alles goud wat er blinkt daar maar ik heb het gezien! En ben weer even het jongetje van tien die in die winter droomde van verre warme oorden.