Ik ben een bijzondere ervaring rijker. Opgedaan in Namibië en Botswana om precies te zijn. Eigenlijk een mazzeltje dat ik meekon, ik sloot op het laatste moment aan in een groepsreis wegens een annulering.  Een kans uit duizenden, gewone jongens als wij zoeken het doorgaans niet zo ver weg.

De reis was een achtbaan. Was ik al eens in Marokko geweest, dit was een heel ander Afrika. Het hield me een spiegel voor van zaken waar ik geen weet van had. Armoede, ongerepte natuur, elegantie, gastvrijheid en avontuur maakte dit tot een levenservaring. Die thuisgekomen nog wel even herkauwd moet worden. Met maar eigenlijk één vraag: wat raakte me nu het meest?

Armoede zag ik in Rehoboth, een stadje in Namibië. We waren te gast bij Lighthouse. Een plek waar kwetsbare kinderen en jongeren worden opvangen en aanvullend onderwijs ontvangen én een maaltijd krijgen. En dat is niet voor niets. Ik mocht mee op bezoek in de sloppenwijken met de dubieuze geuzenaam Blikjesdorp omdat de schamele woninkjes opgetrokken zijn uit golfplaten. En zag met mijn eigen ogen hoe alcohol, drugs, armoede en falend ouderschap verwoestend uitpakken voor de mensen daar. Kinderen worden opgevoed door moeders en oma’s, woningen zijn zo lek als een mandje en zijn hemeltergend karig ingericht. Vaak niet meer dan 4 vierkante meter, met een bed en kooktoestelletje. Dat verlaat niet zo snel je netvlies. Als ik een moeder mag fotograferen in haar huis stemt ze daarmee in, voor mij ongemakkelijk, zelf lijkt ze zich te berusten in haar situatie.

De tegenstelling kwam ruim aan bod in het hoofdstuk avontuur & natuur. Met vier Landcruisers ploegden we over onverharde wegen met diepe geulen en plassen door onwaarschijnlijk grote natuurgebieden. Doorgaans brave huisvaders ontpopten zich als bevlogen coureurs die het uitdagende parcours te lijf gingen in lage en hoge giering, met sleepkabels sjouwden om vastgelopen collega’s uit de prut te trekken en startkabels aanlegden om accu’s nieuw leven in te blazen. Discovery kon er zo een spannende serie van maken: Me and my fourwheeldrive in Botswana. Dit alles gadegeslagen door olifanten, zebra’s, leeuwen, antilopen en giraffes die verwonderd deze optocht langs zagen komen.

Tegenstellingen waren er wel meer. Slapen op het dak van je auto versus het luxueuze onderkomen van koninklijke lodges. Je verwonderen over de gracieuze loop van een sabelantilope en het neerleggen met een enorm geweer van een onyx. Maar ook de energie van hulpverleners en moeders en de gelatenheid van de veelal mannen in de talloze illegale barretjes met hun huisgestookte alcohol.

Ik zag trotse mensen die in hun armoede waardigheid toonden. In hun houding, in hun bereidheid mij hun situatie uit te leggen of voor mijn camera te staan. Ik zag een gigantische sterrenhemel, maakte fabelachtige zonsondergangen mee die me emotioneel troffen. Genoot van de enorme leegte die zo weldadig aanvoelde in hun stilte. Het maakt me nederig maar ook wel nadenkend. Wat wilde dit me allemaal zeggen?

Ik was op stap met een groep van 16 mannen die voor een groot deel verbonden was met de christelijke kerk. Voor en na eten werden een gebed gedaan waar dankbaarheid uitgesproken werd voor wat we meemaakten op deze reis. Ik ben nauwelijks religieus maar ervaarde dat besef tot in mijn tenen. Misschien was dat wat Afrika mij wilde zeggen: dankbaar zijn om wat je hebt. Familie, gezondheid, eten op tafel.

Ik gun iedereen zo’n reis door Afrika.